Η αξιολόγηση ξεκινά με τη λήψη ιστορικού μέσω συνέντευξης με τους γονείς απ’ όπου αναδεικνύονται οι προσδοκίες και οι ανησυχίες τους, καθώς και μία αρχική περιγραφή της δυσκολίας. Στη διάγνωση χρησιμοποιούνται εργαλεία και τεχνικές ανάλυσης που μας δίνουν όσο το δυνατό καθαρότερη και πιο ολοκληρωμένη εικόνα του περιστατικού. Στη χώρα μας δυστυχώς δεν υπάρχουν αρκετά σταθμισμένα διαγνωστικά τεστ, τα οποία θα μπορούσαν να μας δώσουν μετρήσιμα στοιχεία για τις επιμέρους ικανότητες του παιδιού. Το πλεονέκτημα των σταθμισμένων τεστ είναι ότι γίνεται δυνατή η σύγκριση του παιδιού με άλλα άτομα της ίδιας αναπτυξιακής ηλικίας βάσει συγκεκριμένων δοκιμασιών. Όταν λείπουν τέτοια εργαλεία, ο θεραπευτής είναι αναγκασμένος να στηριχτεί μόνο στην ποιοτική (qualitative) ανάλυση δεδομένων που συλλέγει είτε μέσω αυτοσχέδιων δοκιμασιών είτε μέσω παρατήρησης.
Η αξιολόγηση μπορεί να ολοκληρωθεί σε μία συνεδρία ή να χρειαστούν και κάποιες συμπληρωματικές. Η διάρκεια της αξιολόγησης εξαρτάται από τον αριθμό των αξιολογητικών εργαλείων που θα χρησιμοποιηθούν και επίσης από το αν θα χρειαστεί η συνδρομή κι άλλων ειδικών όπως ο ψυχολόγος, ο εργοθεραπευτής ή ο ειδικός παιδαγωγός.

Αν το παιδί παρακολουθείται από κάποιο γιατρό (αναπτυξιολόγο, παιδονευρολόγο, παιδοψυχίατρο) απαραίτητη είναι η συνεργασία μαζί του καθώς και με το εκπαιδευτικό πλαίσιο στο οποίο φοιτά το παιδί.

Την αξιολόγηση ακολουθεί η ανάλυση των δεδομένων που συγκεντρώθηκαν και ύστερα η ανακοίνωσή τους στους γονείς όπου συζητούνται τα ευρήματα και δίνονται συστάσεις. Η αξιολόγηση συνήθως συνοδεύεται και από γραπτή αναφορά.